Bunaltı...

Hayatımdaki tüm fazlalıklar, gereksiz hisler, ağırlıklar çıkıp gitsin istiyorum... Mümkünse bir daha benim diyarıma uğramasınlar. Rahat bıraksınlar beni... Her şeyi atmaya başlıyorum yavaş yavaş, dolabımdan, sonra hayatımdan ve en son da zihnimden. Toplamaktan, biriktirmekten bıktım usandım; yoruldum... Hafiflemek benim de hakkım...

Bazen gözlerimi kapatıp her şeyi unutmak istiyorum, bazen de sağır olmak ama bu ara en çok istediğim şey aklımı kaybetmek. Şizofren olmak nasıl bir şey diye merak ediyorum mesela, başka bir boyutta kimsenin ulaşamayacağı, hükmedemeyeceği, anlayamayacağı bir dünyada, gerçeklikte yaşamak istiyorum...

Bazense sadece deli olduğumu hayal ediyorum. Tek başıma dolanmak sokaklarda, üzerimde bir çul, umursuzca kendi kendime konuşmak istiyorum... Bana bakanlara, gülenlere, benimle ilgili konuşanlara öyle bir vurmak istiyorum ki; ağızları burunları dağılsın, kan içinde kalsın her yanları istiyorum, sonra da oturup gülmek çılgınca... Ama hiçbir şey düşünmemek, sadece gülmek...

Bazen de otistik olmak istiyorum... Bir tek şeye odaklanmak, sadece onu bilmek, onu sevmek ve başka hiçbir şeyi anlamamak, düşünmemek... Beni sakinleştirmeye çalışacak, bana dokucak her eli kırmak istiyorum, bağırmak çığlık çığlığa, kontrolsüzce ağlamak...

Çok yoruldum, bunaldım... Kurtulmaya çalışıyorum ama zamana ihtiyacım var... Her şey- hâlâ- çok monoton, sıradan ve normal... Artık anormal olmak istiyorum... Meraktayım. Devrelerim ne zaman yanacak bekliyorum...